Praca w godzinach nadliczbowych i w weekendy, aby sprostać popytowi - diagnostyka, którą każde zakład powinien wykonać najpierw

Praca w godzinach nadliczbowych zaczęła się jako pomost. Duże zamówienie, linia stojąca przez tydzień, kilka sobót na nadrobienie. Osiemnaście miesięcy później stało się to częścią kosztu standardowego, załogi planują wokół tego swoje życie, a sobotni dyżur ma wpisane nazwisko w grafiku.

Nikt nie zapytał, za co to właściwie płaci.

Nadgodziny to najdroższa pojemność, jaką zakład kupuje, i najmniej badana. Znajduje się w wierszu kosztów pracy, którym zarządza HR, zatwierdzana jest tydzień po tygodniu przez osoby oceniane według produkcji i rzadko pojawia się w raporcie OEE jako odrębna wartość, ponieważ godziny weekendowe są albo mieszane w tygodniową średnią, albo pomijane jako czas „dodatkowy”. Ten artykuł daje dwutygodniową diagnostykę, która odpowiada na jedno pytanie: ile z twoich nadgodzin i pracy w weekendy służy realnemu popytowi, a ile odkupywaniu własnych strat po stawkach premium.

Nadgodziny są zakupem pojemności - wyceń je.

Widoczny koszt to stawka premium: time-and-a-half, podwójna stawka w niedzielę, cokolwiek mówi układ. Większość zakładów na tym poprzestaje. Pełny koszt jednej godziny-linii w nadgodzinach ma jeszcze cztery części.

Mniejszy output na godzinę. Szósty i siódmy dzień pracują zauważalnie z niższym OEE. Zmęczenie, cieńsze załogi i linia zimna o 6 rano kosztują czas cyklu. W zakładach, które mierzyliśmy, godzina nadliczbowa często daje 70 do 80% wydajności godziny w dniu roboczym na tej samej linii.

Okno konserwacji, które już nie istnieje. Kiedyś sobota była czasem na konserwację prewencyjną. Teraz to produkcja, więc PM się przesuwa, a nieplanowane przestoje w tygodniu się pogarszają. Nadgodziny tworzą straty, które mają pokryć.

Koszty stałe przy cienkim dyżurze. Media, sprężone powietrze, nadzorca, technik jakości i operator wózka widłowego dla dwóch linii zamiast sześciu. Koszt stały na jednostkę w sobotę jest wyższy niż w dzień roboczy.

Straty przy rozruchu. Linia, która była zatrzymana przez 36 godzin, nie pracuje pełną prędkością przez pierwszą godzinę. Przy 16-godzinnym dyżurze nadgodzinowym to 6% zmiany zużyte przed pierwszą dobrą paletą.

Zsumuj to i w pełni obciążona godzina-linii w nadgodzinach często kosztuje 1.6 do 2 razy więcej niż zaplanowana godzina-linii, mierząc koszt na dobrą jednostkę, a nie koszt na godzinę. Liczba ma charakter ilustracyjny; chodzi o to, że bez względu na twoją premię, rzeczywisty mnożnik jest wyższy.

Pytanie, którego nikt nie zadaje: co zastępują nadgodziny?

Nadgodziny zastępują jedno z dwóch: popyt, którego linie nie są w stanie wyprodukować w zaplanowanym tygodniu, albo output, który linie utraciły z powodu mikroprzerw, przezbrojeń powyżej standardu, utraty prędkości i nieplanowanych przestojów. Oba wyglądają identycznie w grafiku.

Pierwszy przypadek - popyt rzeczywiście przewyższa to, co linie mogą wyprodukować w zaplanowanym tygodniu, nawet przy dobrym OEE. Wtedy nadgodziny są uzasadnionym sposobem obsługi szczytu, a prawdziwe pytanie brzmi, czy czwarta załoga lub nowa linia są rozwiązaniem trwałym. Metoda ukrytej pojemności i porównanie kosztu nowej linii vs odzyskania pojemności odnoszą się do tego przypadku.

Drugi przypadek - linie tracą dużą część zaplanowanego tygodnia na mikroprzerwy, przezbrojenia ponad standard, utratę prędkości i nieplanowane przerwy, a dyżur w nadgodzinach istnieje, by wytworzyć output, który te godziny powinny były wygenerować. Zakład zapłacił już raz za godzinę zaplanowaną. Teraz płaci premię, by odkupić ten sam output drugi raz.

Każdy zakład to mieszanka obu. Diagnostyka mówi proporcję. Z naszego doświadczenia wynika, że zakłady, które prowadzą strukturalne nadgodziny dłużej niż rok, zazwyczaj są zaskoczone, ile z nich należy do drugiej kategorii.

Diagnostyka: jedna linia, dwa tygodnie, cztery liczby

Wybierz linię, która robi najwięcej nadgodzin. Zbierz cztery liczby przez dwa normalne tygodnie.

1. Zaplanowane godziny produkcyjne na linii, z wyłączeniem planowanych przestojów.
2. Odzyskiwalne godziny utracone w zaplanowanym czasie, mierzone przez maszynę. Weź straty OEE z PLC lub czujnika, przelicz na godziny-linii i zachowaj tylko straty, które można usunąć bez kapitału: grupy dyscyplinarne i ukierunkowanych napraw z metody ukrytej pojemności. Dzienniki operatorów tu nie wystarczą; zaniżają liczbę istotnych postojów i cała diagnostyka opiera się na tej liczbie.
3. Godziny nadliczbowe przepracowane na linii w tych samych dwóch tygodniach.
4. W pełni obciążony koszt za godzinę-linii nadgodzin, włączając premię, koszty ogólne i niższą produkcję na godzinę z powyższego opisu.

A potem jeden współczynnik:

Wskaźnik zastąpienia nadgodzinami = odzyskiwalne godziny utracone w zaplanowanym czasie ÷ przepracowane godziny nadliczbowe

Rachuj tylko odzyskiwalne straty. Każda linia traci część czasu, którego nie odzyska, więc wskaźnik liczony na podstawie wszystkich strat wychodzi powyżej 1 prawie wszędzie, nawet na linii pracującej przy 85% OEE. Przy 1 lub więcej, tydzień zaplanowany mógłby wygenerować wszystko, co produkuje nadgodzin, po usunięciu odzyskiwalnych strat. W przedziale 0.3 - 1 duża część nadgodzin jest napędzana stratami. Poniżej 0.3 nadgodziny w większości służą rzeczywistej potrzebie.

Liczba, o którą zabiega finanse, to udział kosztu nadgodzin spowodowany stratami: współczynnik (ograniczony do 1) pomnożony przez godziny nadliczbowe pomnożone przez w pełni obciążony koszt za godzinę nadgodzin. To jest to, co zakład wydaje co tydzień, by wytworzyć output, za który już raz zapłacił.

Przykład

Linia pakująca jest zaplanowana na 120 godzin tygodniowo i działa z OEE 58%. Utracone godziny w czasie zaplanowanym: 42% z 120, około 50 godzin-linii tygodniowo. Zakład robi 16-godzinny dyżur w sobotę na tej linii, by nadążyć.

Większości z tych 50 godzin nie da się odzyskać bez kapitału. Metoda ukrytej pojemności na tej samej linii znalazła 12 punktów OEE możliwych do odzyskania: około 14 godzin-linii tygodniowo. Wskaźnik zastąpienia: 14 ÷ 16, około 0.9. A ponieważ godzina sobotnia produkuje tylko 70 do 80% godziny w dniu roboczym, 16 godzin sobotnich dostarcza output odpowiadający około 12 godzinom roboczym. Odzyskiwalne godziny robocze już to wszystko pokrywają.

Strona kosztowa, przykładowo: załoga sześciu osób po $28 za godzinę z premią 1.5× to $252 za godzinę w bezpośredniej pracy, około $4,000 za zmianę. Dodaj nadzór, media i koszty ogólne przy cienkim dyżurze i sobota kosztuje około $5,000 do $6,000 na linię. W skali sześciu linii i 50 tygodni to $1.5 do $1.8 miliona rocznie, i ponieważ odzyskiwalne godziny pokrywają całą produkcję sobotnią, prawie wszystko jest napędzane stratami.

Porównanie. Odzyskanie tych 14 godzin przenosi produkcję sobotnią z powrotem do tygodnia zaplanowanego, po kosztach dni roboczych i z przywróconym oknem konserwacji. Pozostałe straty są albo strukturalne, albo zaakceptowane, a wszelkie nadgodziny pozostające po odzyskaniu to prawdziwa luka popytowa, teraz zmierzona.

Jedna grupa FMCG używająca Fabrico w swoich zakładach podniosła OEE zakładowe z 53.1% do 59.6% i wytworzyła o 23.2% więcej dobrego outputu miesięcznie. Pełna historia jest w studium przypadku klienta Ficosota.

Dlaczego sobotni dyżur pogarsza sytuację

Sobotni dyżur pogarsza sytuację, bo działa z minimalną obsadą i bez wsparcia utrzymania czy inżynierii, więc każda godzina nadliczbowa kosztuje więcej i produkuje mniej niż godzina w dniu roboczym. Mierz OEE weekendu oddzielnie od OEE dni roboczych. Większość zakładów nigdy nie widziała obu liczb obok siebie, a luka jest zwykle momentem, w którym problem staje się widoczny w jednej wartości.

Sobotni dyżur pracuje przy minimalnej obsadzie, często z osobami, które zgłosiły się ochotniczo, zamiast najlepszych na tej linii. Nie ma technika utrzymania na miejscu, więc usterka, która zajmuje dziesięć minut we wtorek, zajmuje czterdzieści w sobotę lub kończy dyżur. Brak wsparcia inżynieryjnego, brak planisty, a materiałowiec obsługuje trzy linie. Linia była zimna i pierwsza godzina to rozruch. Zmęczenie jest realne w szóstym kolejnym dniu.

Efekt w wielu zakładach jest taki, że godzina nadliczbowa produkuje 70 do 80% godziny w dniu roboczym. Zatem godzina nadliczbowa jest zarówno droższa, jak i mniej produktywna, co oznacza, że powyższy wskaźnik zastąpienia zaniża problem: 16 sobotnich godzin odkupuje mniej niż 16 godzin roboczych outputu.

Jest efekt drugiego rzędu. Sobota, która była oknem konserwacji, jest teraz produkcją, więc konserwacja prewencyjna się przesuwa, co podnosi liczbę nieplanowanych postojów w tygodniu, co zwiększa utracone godziny, co uzasadnia kolejne soboty. Strukturalne nadgodziny karmią straty, które istnieją, aby je pokryć.

Trzy wyniki, trzy następne kroki

Wskaźnik 1 lub więcej: odzyskaj straty, zlikwiduj strukturalne nadgodziny. Tydzień zaplanowany ma więcej niż wystarczającą pojemność, gdy tylko usunięte zostaną największe straty. Zbuduj Pareto strat, posortuj na odzyskiwalne i strukturalne, napraw trzy najważniejsze. Zachowaj nadgodziny jako narzędzie elastyczne na prawdziwe szczyty. Zwrot inwestycji mierzy się w miesiącach, a okno konserwacji wraca jako bonus.

Wskaźnik między 0.3 a 1: najpierw odzyskaj, potem rozmiaruj to, co pozostanie. Duża część nadgodzin jest napędzana stratami i znika wraz z programem odzyskiwania. To, co pozostaje, to realny popyt i ma teraz zmierzony rozmiar, który jest danymi wejściowymi do decyzji o czwartej załodze lub nowej linii. Decydowanie o załodze lub linii przed odzyskaniem oznacza rozmiarować ją do luki popytowej, która częściowo jest twoimi własnymi stratami.

Wskaźnik poniżej 0.3: nadgodziny to autentyczny popyt. Stałe nadgodziny nadal nie są właściwym sposobem jego obsługi - to najdroższa dostępna pojemność. Wybór to stała dodatkowa załoga, która zwykle jest tańsza za jednostkę niż stałe nadgodziny po uwzględnieniu premii i niższej wydajności, albo nowy sprzęt. Porównanie kosztu nowej linii to następny artykuł do przeczytania.

Czym to nie jest

To nie jest argument przeciwko nadgodzinom. Elastyczne zwiększenie załogi na tydzień szczytowy jest jednym z najtańszych i najszybszych dźwigni, jakie ma zakład, a zakład, który nigdy nie robi nadgodzin, prawdopodobnie ma zbyt dużą pojemność stałą. Argument jest przeciwko strukturalnym nadgodzinom, których nikt nie zmierzył: sobotni dyżur, który jest w grafiku od roku, w standardowym koszcie i nigdy nie był testowany pod kątem tego, co zastępuje. To strata ukryta w wierszu pracy i często największy nieprzebadany koszt w zakładzie.

Co powiedzieć finansom i HR

Dodaj jeden wiersz do pakietu miesięcznego: godziny nadliczbowe, z obok nich udział napędzany stratami. Trzy kolumny wystarczą: godziny nadliczbowe, wskaźnik zastąpienia, koszt napędzany stratami.

To robi dwie rzeczy. Przenosi nadgodziny z wiersza HR, który jest zatwierdzany, do metryki operacyjnej, która jest kwestionowana. I daje programowi odzyskiwania budżet, który sam się finansuje: gdy koszt nadgodzin napędzany stratami dla sześciu linii wynosi około $1.5 miliona rocznie, program kosztujący ułamek tej kwoty nie potrzebuje tak bardzo case'u biznesowego, jak daty rozpoczęcia.

Najczęściej zadawane pytania

Ile naprawdę kosztują nadgodziny w produkcji? Bardziej niż stawka premium. Po uwzględnieniu niższej produkcji na godzinę, kosztów ogólnych przy cienkim dyżurze, strat przy rozruchu i utraconego okna konserwacji, w pełni obciążona godzina-linii w nadgodzinach często kosztuje 1.6 do 2 razy zaplanowaną godzinę-linii na wyprodukowaną dobrą jednostkę.

Czy nadgodziny są tańsze niż dodanie zmiany? Dla krótkiego szczytu - tak. Jako stałe rozwiązanie - zwykle nie: stała dodatkowa załoga pracuje na standardowych stawkach, przy OEE w dni robocze, z wsparciem utrzymania i jest tańsza za jednostkę niż strukturalne nadgodziny. Zanim dodasz któreś z nich, zmierz, ile nadgodzin zastępuje godziny utracone w zaplanowanym tygodniu.

Dlaczego produkcja w weekend jest mniej efektywna? Minimalne załogi, brak wsparcia utrzymania lub inżynierii, zmęczenie w szóstym dniu i straty przy rozruchu zimnej linii. Wiele zakładów stwierdza, że godzina weekendowa produkuje 70 do 80% godziny w dniu roboczym na tej samej linii. Mierz oddzielnie OEE weekendu i OEE dni roboczych, aby zobaczyć swój własny wskaźnik.

Jak zmniejszyć nadgodziny bez utraty produkcji? Zmierz godziny utracone w zaplanowanym czasie, uporządkuj straty i usuń trzy najważniejsze. Na liniach pracujących poniżej 65% OEE często 8 do 12 punktów można odzyskać bez kapitału, co zwykle przewyższa to, co produkował dyżur nadgodzinowy.

Jakie jest rozsądne poziom nadgodzin dla zakładu produkcyjnego? Nie ma stałej liczby, ale użyteczny test to wskaźnik zastąpienia nadgodzinami: odzyskiwalne godziny utracone w zaplanowanym czasie podzielone przez godziny nadliczbowe. Przy 1 lub więcej zakład płaci premię za odkupienie strat, które mógłby usunąć, i poziom nadgodzin nie jest problemem popytowym.

Przeprowadź diagnostykę przed wyjściem następnego grafiku

Dwa tygodnie danych maszynowych na jednej linii dadzą ci wskaźnik. To najtańszy analiziczny krok, jaki zakład wykona w tym roku, i decyduje, czy następna rozmowa będzie o programie odzyskiwania, czwartej załodze czy nowej linii.

Najszybsza droga to pilot o stałym zakresie: jedna linia, sześć tygodni, czujnik przemysłowy i hub zainstalowane z twoim zespołem, profil strat zweryfikowany przez maszynę, trzy interwencje, które wycofują sobotni dyżur, i prezentacja dla kierownictwa z liczbą w dolarach. Opłata jest stała i zaliczana w całości na poczet subskrypcji pierwszego roku, jeśli wdrożysz. Pilot działa na platformie Fabrico dla wydajności produkcyjnej (MES, OEE, CMMS & AI), która łączy dane maszynowe, OEE i analizę strat, planowanie produkcji, wartość outputu na poziomie SKU i utrzymanie w jednym systemie, tak że godziny odzyskane z sobotniego dyżuru pozostają odzyskane.

Poproś o demo lub oszacuj swoją linię za pomocą kalkulatora OEE.