Planowanie na podstawie rzeczywistej wydajności maszyny zamiast standardowych czasów cyklu

System planowania ma stawkę dla każdego SKU na każdej linii. Wprowadzono ją, gdy linia została zainstalowana, lub gdy wprowadzono produkt, albo przez kogoś, kto podzielił wartość znamionową przez współczynnik, który wtedy wydawał się rozsądny. Od tego czasu nie była sprawdzana względem linii.

To nie jest szybkość, z jaką linia działa. Z naszego doświadczenia standard często leży 5–15% powyżej tego, co pokazują dane maszynowe, przezbrojenia są planowane na czas, którego nikt nie mierzył, i każdy plan na nich oparty jest nadmiernie obciążony jeszcze przed poniedziałkiem. Planista dowiaduje się we wtorek, luka staje się nadgodzinami do czwartku, a następny przegląd zdolności produkcyjnych stwierdza, że zakład jest na granicy.

Artykuł audytu OEE dotyczył tego, że liczba OEE jest błędna. Ten artykuł mówi o tym, co planista robi z błędną liczbą i co się zmienia, gdy plan budowany jest na podstawie prędkości, którą linia faktycznie dostarcza.

Skąd pochodzą standardy

Zapytaj planistę, skąd wzięła się stawka planistyczna, a odpowiedź to zwykle jedna z czterech: wartość znamionowa razy współczynnik, próba przy wdrożeniu, kopia z podobnego SKU lub nikt nie wie.

Wartość znamionowa razy współczynnik. Dostawca mówił 200 jednostek na minutę; ktoś zastosował 70% — OEE, które zakład uważał, że osiąga — i wpisał 140. Współczynnik był zgadywanką dotyczącą strat, zrobioną zanim ktoś je zmierzył.

Próba przy wdrożeniu. SKU działało przez dwie godziny pod nadzorem we wtorek po południu z zespołem inżynierii obserwującym, i tempo z tego biegu stało się standardem. Od tamtej pory nigdy nie zostało osiągnięte.

Skopiowane z podobnego SKU. Nowy format wyglądał jak istniejący, więc odziedziczył jego stawkę. Oba zachowują się inaczej na etykieciarce i nikt ich nie porównał.

Nikt nie wie. Liczba jest w systemie od sześciu lat. Osoba, która ją wprowadziła, odeszła. Teraz jest standardem, bo jest standardem.

Każdy z tych przypadków to przekonanie o linii. Wskaźnik demonstracyjny to jego pomiar. Różnica między nimi to różnica między planem, który się utrzyma, a tym, który tego nie zrobi.

Dwa sposoby, w jakie plan jest błędny

Przeobciążony. Standard jest powyżej wykazanej stawki, co jest częstym przypadkiem. Plan obiecuje produkcję, której linia nie może wykonać w dostępnych godzinach, a niedobór pojawia się jako opóźnienia zamówień, potem jako nadgodziny i w końcu, jak opisuje artykuł o nadgodzinach, jako sobotnia zmiana, która staje się stała. Zakład wierzy, że jest ograniczony przez zdolności, ponieważ plan zawsze jest za krótki; plan jest zawsze za krótki, ponieważ stawka jest błędna.

Niedostatecznie obciążony. Standard jest poniżej wykazanej stawki. Rzadziej, ale zdarza się na liniach, gdzie prace redukujące straty zostały wykonane, a stawka planistyczna nigdy nie została podniesiona, lub gdzie ostrożny planista ustawił bezpieczną wartość. Linia kończy wcześniej, stoi bezczynnie lub działa wolno, by wypełnić zmianę, i zdolność jest niewidoczna. Zakład szukający nowej linii czasem już ją posiada w luki między swoimi konserwatywnymi standardami a tym, co mogą osiągnąć jego linie.

Oba naprawia ta sama zmiana: planuj na podstawie stawki, którą linia wykazała, i traktuj standard jako cel, którym miał być.

Właściwa definicja stawki demonstracyjnej

Stawka demonstracyjna to tempo produkcji, które linia faktycznie utrzymuje na danym SKU, mierzone z danych maszynowych przez wystarczającą liczbę przebiegów, by było reprezentatywne. Pięć reguł sprawia, że nadaje się do planowania.

Na SKU, na linię. Nie średnia linii. Linia seryjna uruchamia swoje sześć formatów z sześcioma różnymi stawkami, a najwolniejszy jest 25% wolniejszy od najszybszego. Średnia linii planuje format wolny zbyt ciasno, a szybki zbyt luźno i obie sytuacje pojawiają się jako odchylenia.

Z danych maszynowych. Licznik z PLC lub czujnika, nie raport zmiany ani potwierdzenie ERP. Powody są takie same jak w artykule o OEE: dane deklarowane przez ludzi dryfują w kierunku standardu.

Przez wystarczającą liczbę przebiegów. Każda załoga, kilka przebiegów na SKU, co najmniej cztery tygodnie. Jeden przebieg to próba; miesiąc to stawka.

Jako rozkład, nie jedna liczba. Planuj według mediany lub określonego percentyla i trzymaj rozrzut widoczny. Format, który jednego dnia pracuje 138 nocą, a 120 w dzień, ma stawkę planistyczną i problem, i plan powinien znać oba.

Wyłącz to, co planowane osobno, uwzględnij to, co robi linia. Przezbrojenia i planowane przestoje są zaplanowane jako osobne bloki, więc wychodzą z stawki. Mikroprzestoje, utrata prędkości, nieplanowane zatrzymania i oczekiwanie na ładunki to to, co linia robi w czasie, gdy ma działać, więc zostają. Stawka demonstracyjna, która usuwa mikroprzestoje, to standard pod inną nazwą.

Odświeżaj ją co miesiąc. W miarę realizowania prac nad stratami stawka demonstracyjna powinna rosnąć, a plan powinien się z nią zacieśniać. Stawka demonstracyjna, która nie jest odświeżana, staje się następnym sześcioletnim standardem.

Planuj według wykazanego, poprawiaj w kierunku nominalnego

To jest akapit, którego potrzebuje wiceprezes operacji, ponieważ zarzut jest przewidywalny: planowanie według stawki demonstracyjnej brzmi jak obniżenie poprzeczki.

Nie jest. Prędkość nominalna pozostaje celem, do którego dąży zespół CI. Plan używa stawki demonstracyjnej, ponieważ plan jest zobowiązaniem wobec klientów i załóg, a zobowiązania powinny opierać się na tym, co linia zrobi. Luka między nimi zawiera odzyskiwalną pojemność z metody ukrytej pojemności, wraz ze stratami, które usunie tylko sprzęt. Planowanie w ten sposób utrzymuje tę lukę widoczną jako liczbę, na linię i na tydzień, zamiast ukrywać ją jako zapas rozłożony na każde czasy przebiegu.

Gdy prace nad stratami zamkną część luki, stawka demonstracyjna wzrośnie, plan się zacieśni i zakład wyprodukuje więcej w tych samych godzinach. Ambicja nie zmienia się. Zmienia się to, że zakład przestaje płacić za ambicję w nadgodzinach co tydzień, czekając na nadejście usprawnień.

Praktyczna uwaga dla zakładów zaczynających od zera. Pierwsze stawki demonstracyjne potrzebują czterech tygodni pomiarów, by istnieć. W międzyczasie plan działa na oszacowaniach, które zakład już ma, korygowanych w miarę napływu danych. Rozpoczęcie od szacowanych czasów nie jest kompromisem; to sposób, w jaki zaczyna każdy zakład, a sednem jest to, że oszacowania zostają zastąpione pomiarami, zamiast pozostawać oszacowaniami przez sześć lat.

Konsekwencja dla S&OP

Oświadczenie o zdolności, które idzie do S&OP, zwykle jest budowane na standardach, co oznacza, że zespół handlowy jest informowany, że zakład może wyprodukować więcej, niż może. Kiedy zakład potem nie realizuje, operacje obwiniane są o liczbę wygenerowaną przez planowanie z stawki, której nikt nie sprawdził.

Zastąp je dwoma liniami na linię i rodzinę SKU: wykazana pojemność, czyli to, co zakład wyprodukuje w dostępnych godzinach, oraz luka odzyskiwalna, czyli to, co mógłby wyprodukować, jeśli program redukcji strat zostanie sfinansowany i spełni oczekiwania. Zespół handlowy widzi wtedy obie liczby i może zobowiązać się do tej pierwszej, podczas gdy zakład pracuje nad drugą. Obie są uczciwe, obie mierzalne, a rozmowa o sfinansowaniu programu odzysku odbywa się z wartością luki na stole.

Przykład

Linia seryjna, sześć SKU, 120 godzin planowanych tygodniowo, 58% OEE w uczciwych warunkach, nominalnie 200 jednostek na minutę. System planowania ma w każdym SKU 140 jednostek na minutę, nominalną prędkość razy 70% OEE, które zakład sądził, że osiąga, i planuje przezbrojenia według 25-minutowego standardu. Cztery tygodnie danych maszynowych dały wykazane mediany poniżej: dobra wydajność na godzinę czasu, w którym linia miała pracować, przy przezbrojeniach planowanych osobno.

Reprezentatywny tydzień zamówień wymagał 118 godzin przy standardowych stawkach i czasach przezbrojeń. Przy wykazanych stawkach i zmierzonych przezbrojeniach te same zamówienia wymagały 134 godzin wobec 120 dostępnych: około 8 godzin więcej z powodu stawek i 8 z powodu przezbrojeń. Plan był przed wydaniem o 14 godzin nadmiernie obciążony, co mniej więcej odpowiada temu, co dostarcza 16-godzinna sobotnia zmiana opisana w artykule o nadgodzinach przy produktywności weekendowej. Zakład od osiemnastu miesięcy odkupował swój błąd planowania po półtorej stawki.

Dwie zmiany. Tydzień został przeplanowany przy wykazanych stawkach i zmierzonych przezbrojeniach, co uczyniło nadmierne obciążenie widocznym jako liczbę zamiast jako czwartkową niespodziankę. I SKU E, działające tu przy 106, zostało przeniesione na linię 4, gdzie ten sam format wykazał 130 na etykieciarce bez problemu prowadzenia, a linia miała wolne godziny. Zapotrzebowanie na tej linii spadło do około 115 godzin wobec 120 dostępnych, a pozostałe pięć godzin to rezerwa, którą planista trzyma jawnie. SKU E na tej linii jest teraz nazwanym projektem CI z przypisaną wartością, i gdy naprawa etykieciarki z artykułu o mikroprzestojach zostanie wdrożona i jego wykazana stawka wzrośnie, plan sam się skurczy.

Nic na hali nie zmieniło się w pierwszym tygodniu. Plan po prostu przestał obiecywać czternaście godzin, których linia nie miała. Dane są ilustracyjne; forma — jedno lub dwa SKU daleko poniżej standardu dźwigające większość nadmiernego obciążenia — to to, co widzimy na większości linii o dużej mieszance produktów.

Jak Fabrico to robi

Fabrico uruchamia harmonogram na czasach planowania, które zakład już używa, i zastępuje każdy z nich stawką mierzoną przez moduł OEE, po jednym SKU naraz. Wykazana stawka potrzebuje pomiaru i planu w tym samym miejscu: stawka musi pochodzić z hali produkcyjnej i iść bezpośrednio do harmonogramu oraz odświeżać się bez ręcznego wprowadzania. Na to właśnie została zbudowana platforma wydajności produkcyjnej Fabrico (MES, OEE, CMMS & AI) i jest zaprojektowana tak, by działać zarówno dla zakładu, który nigdy nie mierzył stawki, jak i dla takiego, który już mierzył.

Zacznij od tego, co zakład ma. Moduł planowania działa na czasach planowania, które zakład już stosuje, wprowadzonych jako estymacje, od pierwszego dnia. Tradycyjny producent nie potrzebuje zweryfikowanych maszynowo stawek, aby wygenerować skończony harmonogram pierwszego ranka; potrzebuje swoich bieżących standardów w systemie i je ma. Estymowane czasy są w pełni wspieranym sposobem działania harmonogramu, nie rezerwą.

Zastępuj estymacje pomiarami w miarę ich napływu. Gdy moduł OEE rejestruje przebiegi, buduje wykazaną stawkę na SKU na linii jako rozkład. Planista widzi estymację i pomiar obok siebie, wybiera kiedy przełączyć każde SKU i od tego momentu stawka odświeża się automatycznie. Zakład przechodzi od estymowanego do wykazanego SKU po SKU, w swoim tempie, z luką między nimi widoczną przez cały czas.

Luka jest rezerwą. Harmonogram planuje przy wybranym percentylu wykazanej stawki i pokazuje różnicę standard kontra wykazane jako widoczną liczbę na linię i na tydzień, co jest rezerwą dostępną dla drabiny przeplanowywania, gdy coś się zatrzyma.

Routing używa stawek per linia. Ponieważ stawka jest na SKU na linię, harmonogram wysyła każdy format do linii, na której wykazuje się najlepiej, co tłumaczy, jak SKU E w przykładzie przeniosło się na linię 4 bez czyjegoś wyszukiwania.

Moduł wpływu finansowego wycenia lukę. Po wprowadzeniu ceny sprzedaży i marży raz na SKU, luka między standardem a wykazanym jest wyceniana per SKU, co pozwala na priorytetyzację backlogu CI. Luka 24% SKU E jest największa, ale E jest formatem o najniższej marży na linii, więc mniejsza luka w formacie premium może być wyżej oceniona. AI dostarcza propozycje działań i śledzi, czy wykazana stawka się zmienia po wdrożeniu.

Oświadczenie S&OP pochodzi z tych samych liczb. Wykazana pojemność i luka odzyskiwalna, wg linii i rodziny SKU, są generowane z danych, na których planuje harmonogram, więc liczba przekazywana zespołowi handlowemu jest tą, do której zakład się odnosi.

Dryft jest wykrywany wcześnie. Gdy wykazana stawka SKU zaczyna spadać bez zmiany załogi lub materiału, insighty to sygnalizują zanim dotrze to do raportu realizacji. Spadająca stawka to zwykle najwcześniejszy widoczny znak nowej straty na linii.

Zakład zachowuje swoje standardy jako cele. Plan działa na podstawie tego, co linia pokazała, że potrafi, i zacieśnia się w miarę poprawy linii.

Najczęściej zadawane pytania

Co to jest wykazana pojemność? Produkcja, którą linia faktycznie utrzymuje dla danego SKU, mierzona z danych maszynowych przez wystarczającą liczbę przebiegów, aby była reprezentatywna, łącznie z zatrzymaniami, mikroprzestojami i utratą prędkości, które linia rutynowo ma, i z wyłączeniem przezbrojeń oraz planowanych przestojów, które są planowane oddzielnie. To jest pomiar; standard to przekonanie.

Czy planować według standardu czy rzeczywistych stawek? Planuj według wykazanej stawki i trzymaj standard jako cel poprawy. Planowanie według standardu, którego linia nie osiąga, produkuje plan przeobciążony zanim zostanie wydany, a niedobór staje się nadgodzinami. Planowanie według wykazanego nie obniża celu; zatrzymuje płacenie za lukę co tydzień.

Jak obliczyć stawkę planistyczną? Na SKU na linię, z liczników maszyn przez co najmniej cztery tygodnie i każdą załogę, jako rozkład; planuj według mediany lub określonego percentyla. Wyłącz przezbrojenia i planowane przestoje; uwzględnij zatrzymania, mikroprzestoje i utratę prędkości. Odświeżaj miesięcznie.

Dlaczego mój plan produkcji jest zawsze przeobciążony? Najczęściej dlatego, że stawki planistyczne są powyżej tego, co linie pokazują, i przezbrojenia są planowane według standardu zamiast zmierzonego czasu, więc plan potrzebuje więcej godzin niż istnieje. Jedno lub dwa SKU z dużą luką zwykle dźwigają większość przeobciążenia i to są te same SKU, które identyfikuje analiza strat.

Jak często powinny być aktualizowane stawki planistyczne? Miesięcznie z danych mierzonych, tak aby usprawnienia linii zacieśniały plan, a nowe straty pojawiały się jako spadająca stawka. Stawka planistyczna, która nie jest odświeżana, znów stanie się standardem w ciągu roku.

Porównaj swoje standardy ze swoimi liniami

Jeśli system planowania ma jedną stawkę na SKU i nikt nie potrafi powiedzieć, skąd pochodzi, cztery tygodnie danych maszynowych pokażą, jak daleko jest od prawdy i ile godzin tygodniowo plan obiecuje, których linie nie mają.

Pilot o stałym zakresie robi to na jednej linii: sześć tygodni, produkcja zweryfikowana maszynowo na SKU na bieg z zainstalowanym czujnikiem przemysłowym i hubem razem z twoim zespołem, wykazana stawka na SKU jako rozkład obok standardu, którego plan obecnie używa, przeobciążenie w godzinach dla reprezentatywnego tygodnia i trzy interwencje o najwyższej wartości, z których jedna zwykle jest zmianą trasowania, którą planista może wykonać w następnym tygodniu. Opłata jest stała i zostaje w pełni odliczona od pierwsorocznej subskrypcji, jeśli zdecydujesz się wdrożyć. Pilot działa na platformie wydajności produkcyjnej Fabrico (MES, OEE, CMMS & AI), która łączy dane maszynowe, OEE i analizę strat, planowanie produkcji, wartość wyjścia na poziomie SKU oraz utrzymanie w jednym systemie, więc stawki, których używa plan, są stawkami, które linie dostarczają.

Poproś o demo lub przeczytaj, jak moduł planowania planuje według wykazanych stawek.