Najważniejsze wnioski
Krótka odpowiedź: Kanban i CONWIP to systemy pull, które ograniczają pracę w toku, ale robią to na różnych poziomach. Kanban ogranicza zapas między każdą parą kolejnych etapów, stosując sygnał uzupełnienia na każdym stanowisku. CONWIP.
CONWIP (Constant Work In Process) ogranicza całkowitą pracę w toku na całej linii jednym globalnym limitem: nowa jednostka jest wprowadzana do linii tylko wtedy, gdy wyjdzie jednostka ukończona.
Kanban steruje lokalnie i precyzyjnie; CONWIP steruje globalnie i prosto. Dla podstawowego sygnału pull zobacz andon kontra kanban.
Kanban to system pull, który ogranicza pracę w toku między każdą parą etapów, używając sygnałów, karty, pojemnika lub wyzwalacza elektronicznego, na każdym stanowisku.
Każdy etap może produkować tylko wtedy, gdy etap downstream skonsumuje coś i zasygnalizuje uzupełnienie, więc zapas jest ograniczony na każdym ogniwie łańcucha.
Efektem jest drobiazgowa, lokalna kontrola: każdy bufor między dwoma etapami ma własny limit, a cała linia jest regulowana ogniwo po ogniwie.
Mocną stroną kanbana jest ta precyzja, kontrolujesz zapas w każdym punkcie i masz ścisłe powiązanie z rzeczywistym popytem downstream.
Kosztem jest złożoność i sztywność: każdy produkt i każde ogniwo potrzebują własnej konfiguracji kanban, co przy dużej różnorodności produktów może stać się uciążliwe, bo każdy numer części praktycznie wymaga własnych pętli i kart.
CONWIP (Constant Work In Process) to system pull, który ogranicza całkowitą pracę w toku na całej linii jednym globalnym limitem, zamiast kontrolować każde ogniwo oddzielnie.
Zasada jest prosta: łączna liczba jednostek w linii jest utrzymywana na stałym poziomie, więc nowa jednostka zostaje wprowadzona na start tylko wtedy, gdy ukończona jednostka opuści koniec. Jeden globalny sygnał steruje całą linią.
W ramach tego limitu praca przepływa przez etapy bez ograniczeń na pojedyncze ogniwa.
Mocne strony CONWIP to prostota i elastyczność: jest jedna liczba do zarządzania zamiast wielu, a ponieważ limit dotyczy łącznego WIP, a nie limitów dla każdego produktu na każdym ogniwie, lepiej radzi sobie z różnorodnością produktów i zmieniającym się miksie niż kanban.
Jego kompromis to mniejsza precyzja sterowania, nie ustala zapasu w konkretnych punktach w taki sposób, jak robi to kanban.
Kluczowa różnica to zakres limitu. Kanban kontroluje WIP lokalnie, oddzielny limit między każdą parą etapów, sygnalizowany etap po etapie.
CONWIP kontroluje WIP globalnie, jeden limit na łączną liczbę jednostek w linii, wprowadzając nową pracę tylko w miarę wyjścia gotowych jednostek.
Oba są prawdziwymi systemami pull (praca jest „ciągnięta” przez konsumpcję, a nie „popychana” przez harmonogram) i oba ograniczają WIP, co daje krótkie czasy realizacji i ujawnia problemy.
Ale kanban osiąga to wieloma lokalnymi limitami, CONWIP, jednym globalnym.
Ta różnica determinuje ich kompromisy: kanban daje drobiazgową kontrolę kosztem większej złożoności, CONWIP upraszcza zarządzanie i lepiej radzi sobie z różnorodnością kosztem mniejszej granularności sterowania.
Są to dwa sposoby osiągnięcia tego samego celu, ograniczonego, „ciągniętego” przepływu, na różnych poziomach szczegółowości.
Lina ma pięć etapów.
W systemie kanban każdy z czterech odstępów między etapami ma własny limit WIP i sygnał: etap drugi może produkować tylko wtedy, gdy etap trzeci pociągnie, i tak dalej, karty na każdym ogniwie, cztery oddzielne kontrole, drobiazgowe regulowanie zapasu w każdym punkcie, ale potrzeba konfiguracji kanban dla każdego produktu na każdym ogniwie.
W CONWIP obowiązuje jedna zasada: utrzymuj w linii maksymalnie np. dziesięć jednostek, więc nowa jednostka wchodzi tylko wtedy, gdy ukończona jednostka wychodzi. Jedna liczba reguluje wszystko; w obrębie linii jednostki przepływają bez limitów na poszczególne przerwy.
Jeśli zakład produkuje wiele różnych produktów, CONWIP jest znacznie prostszy, jeden globalny limit dostosowuje się do zmieniającego się miksu, podczas gdy kanban wymagałby pętli i kart dla każdej części na każdym ogniwie.
Jeśli natomiast produkuje się kilka stabilnych produktów i chcemy ścisłej kontroli zapasu przy konkretnym wąskim gardle, lokalna precyzja kanbana może być warta tej złożoności.
Wybierz kanban, gdy masz stosunkowo niewiele, stabilnych produktów i chcesz drobnej, lokalnej kontroli zapasu, szczególnie by chronić konkretne wąskie gardło lub gdy bufor przy danym ogniwie ma duże znaczenie.
Precyzja na poziomie ogniwa jest cenna, gdy miks produktów jest na tyle stabilny, że utrzymanie wszystkich pętli jest wykonalne.
Wybierz CONWIP, gdy masz dużą różnorodność produktów, zmieniający się miks lub po prostu chcesz prostszy system do zarządzania, jeden globalny limit radzi sobie z różnorodnością elegancko i wymaga znacznie mniej pracy przy utrzymaniu, bo jest jedna liczba zamiast sieci kart.
Wiele wdrożeń łączy pomysły, globalny limit CONWIP z lokalnymi kontrolami w krytycznych punktach. Wybór zależy od różnorodności produktów i wartości lokalnej precyzji wobec kosztu jej utrzymania.
Zarówno kanban, jak i CONWIP ograniczają pracę w toku, a ograniczanie WIP powoduje, że straty stają się widoczne, ta sama dynamika łączy systemy pull z OEE.
Przy ograniczonym WIP zdarzenie przestoju na jednej maszynie szybko się propaguje, zamiast być ukryte w górach zapasu, co sprawia, że strata jest niemożliwa do zignorowania i napędza poprawę, dokładnie jak w produkcji push vs pull.
Oba systemy także zależą od niezawodnego sprzętu: ścisły limit WIP nie wybacza awaryjnej maszyny, ponieważ jest mało bufora, który mógłby zaabsorbować zatrzymanie.
Dlatego dobra OEE i wysoka dostępność są częścią tego, co pozwala któremukolwiek systemowi pull pracować przy niskim WIP bez ciągłego niedoboru. Projekt pull i niezawodność sprzętu współdziałają ze sobą.
Fabrico mierzy niezawodność sprzętu, która decyduje o tym, jak ciasno możesz ograniczyć pracę w toku w dowolnym z tych systemów.
Niski WIP w systemie pull, czy to kanban, czy CONWIP, nie wybacza przestojów, więc bieżące dane OEE i przestojów w Fabrico pokazują, czy twój sprzęt jest wystarczająco niezawodny, by pracować szczupło, oraz gdzie występują straty, które zmuszają do stosowania większych buforów jako zabezpieczenia.
Poprawiając dostępność „w tle”, pozwala bezpiecznie zaostrzyć limit WIP. Umów demo, aby zobaczyć niezawodność, od której zależy twój system pull.
Kanban ogranicza pracę w toku między każdą parą etapów, stosując sygnał na każdym etapie. CONWIP (Constant Work In Process) ogranicza łączny WIP na całej linii jednym globalnym limitem, wprowadzając nową pracę tylko wtedy, gdy gotowa jednostka wychodzi. Kanban steruje lokalnie; CONWIP steruje globalnie.
Tak. CONWIP jest systemem pull, praca jest wprowadzana do linii tylko wtedy, gdy ukończona jednostka wychodzi, więc produkcja jest „ciągnięta” przez kompletację, a nie „popychana” przez harmonogram. Ogranicza łączny WIP globalnie, a nie ogniwo po ogniwie, jak kanban.
CONWIP sprawdza się lepiej przy dużej różnorodności produktów lub zmieniającym się miksie oraz gdy chcesz prostszy system do zarządzania. Jego jeden globalny limit radzi sobie z różnorodnością elegancko i wymaga tylko jednej liczby, podczas gdy kanban potrzebuje pętli i kart dla każdego produktu na każdym ogniwie.
Kanban nadaje się do stosunkowo niewielkiej liczby stabilnych produktów, gdy chcesz drobnej, lokalnej kontroli zapasu, szczególnie by chronić konkretne wąskie gardło lub gdy bufor przy danym ogniwie ma duże znaczenie. Jego precyzja per ogniwo jest warta dodatkowej złożoności, gdy miks produktów jest stabilny.
Oba ograniczają pracę w toku, co sprawia, że straty stają się widoczne, przestoje szybko się propagują zamiast być ukryte w zapasach, co napędza poprawę OEE. Oba także zależą od niezawodnego sprzętu, ponieważ ścisły limit WIP nie wybacza zatrzymań, więc dobra dostępność wspiera każdy system pull.
Zaloguj
Blog
