Kluczowe wnioski
Krótka odpowiedź: Wydajność i wskaźnik pierwszego przejścia oba mierzą, ile otrzymujesz dobrych jednostek, ale liczą przeróbki inaczej.
Wydajność końcowa (często po prostu „wydajność”) to proporcja jednostek, które są akceptowalne na końcu procesu: dobre jednostki na wyjściu podzielone przez całkowitą liczbę jednostek rozpoczętych.
Co istotne, wydajność końcowa traktuje jednostkę jako dobrą, jeśli jest dobra, gdy opuszcza proces, niezależnie od tego, co działo się po drodze.
Jednostka, która była wadliwa przy pierwszej inspekcji, odesłana do przeróbki, naprawiona, a następnie przeszła, liczy się dokładnie tak samo jak jednostka, która przeszła bezproblemowo za pierwszym razem.
Wydajność końcowa zadaje tylko jedno pytanie: z tego, co zaczęliśmy, ile skończyło jako możliwe do wysłania?
To czyni ją użytecznym miernikiem efektywności materiałowej i produkcji, mówi, ile produktów zbywalnych uzyskaliśmy z naszych nakładów, co ma znaczenie dla planowania i kosztów.
Ale ponieważ wybacza przeróbki, wydajność końcowa milczy na temat tego, ile wysiłku trzeba było włożyć, aby osiągnąć ten wynik.
Proces, który wytwarza 98% dobrych jednostek bez wysiłku, i proces, który wytwarza 98% dobrych jednostek dopiero po przerobieniu jednej piątej z nich, wyglądają identycznie z perspektywy wydajności końcowej.
Ta ślepa plama jest dokładnie tym, co ma usunąć wskaźnik pierwszego przejścia.
Wskaźnik pierwszego przejścia (FPY), czasem nazywany first time yield lub right-first-time, liczy tylko jednostki, które przeszły prawidłowo za pierwszym razem, bez przeróbek, napraw ani drugiej próby: jednostki, które przeszły za pierwszym razem podzielone przez całkowitą liczbę jednostek rozpoczętych.
Jednostka, która wymagała przeróbki, nawet jeśli ostatecznie została naprawiona i wysłana, nie wlicza się do FPY, ponieważ nie przeszła za pierwszym razem.
FPY mierzy zatem rzeczywistą zdolność procesu do poprawnego wykonania za pierwszym razem: jak często proces wykonuje jednostkę poprawnie bez interwencji. To jest surowsza liczba niż wydajność końcowa i celowo taka jest.
Gdy wydajność końcowa pyta „ile dobrych jednostek uzyskaliśmy?”, FPY pyta „ile zrobiliśmy poprawnie za pierwszym razem, bez konieczności napraw?” To rozróżnienie sprawia, że FPY jest znacznie bardziej czułe na problemy procesowe, ponieważ każdy defekt powodujący przeróbkę obniża FPY, nawet jeśli przeróbka się powiodła.
FPY to liczba, która nie chce przyznawać zasługi za naprawianie błędów, nagradza tylko unikanie ich.
Różnica między wydajnością końcową a FPY ma nazwę: ukryta fabryka. To przeróbki, wszystkie inspekcje, diagnozy, naprawy i ponowne testy wadliwych jednostek, które ostatecznie stają się dobre.
Wydajność końcowa ukrywa tę pracę, ponieważ liczy jednostkę po przeróbce jako sukces; FPY ją ujawnia, odmawiając takiego uznania. Wielkość luki to bezpośrednia miara, ile ukrytych przeróbek wykonuje twój proces.
Wydajność końcowa 98% w parze z FPY 88% oznacza mniej więcej, że jedna dziesiąta twoich jednostek przeszła dopiero po przeróbce, znacząca ukryta fabryka pochłaniająca pracę, czas i zdolności produkcyjne, które nigdy nie pojawiają się w liczbie wydajności końcowej.
Ta ukryta praca to czyste marnotrawstwo w rozumieniu lean: wysiłek nie poświęcony na tworzenie produktu, lecz na poprawianie defektów, zdolność, która mogłaby wyprodukować więcej, gdyby jednostki były poprawne za pierwszym razem.
Powodem, dla którego FPY jest tak cenione w ciągłym doskonaleniu, jest to, że wyciąga to ukryte marnotrawstwo na światło dzienne, gdzie można je zmierzyć, wycenić i zaatakować.
Wskaźnik pierwszego przejścia jest bardziej uczciwą miarą stanu procesu, ponieważ liczy to, co faktycznie się wydarzyło, a nie tylko to, co udało się uratować.
Wydajność końcowa może upiększać głęboko problematyczny proces: dopóki wystarczająca liczba defektów zostanie przerobiona na jednostki dobre, końcowy wskaźnik pozostaje wysoki, podczas gdy proces w tle wciąż wytwarza defekty, które ktoś naprawia. FPY usuwa to upiększenie.
Traktuje przeróbki jako marnotrawstwo, nawet udane przeróbki to wysiłek, którego nie powinno być konieczne ponosić, i nagradza wyłącznie rzeczywistą jakość przy pierwszym podejściu.
To ma znaczenie, ponieważ przeróbki są kosztowne i ryzykowne poza bezpośrednią pracochłonnością: pochłaniają zdolności produkcyjne, wydłużają czas realizacji, wprowadzają ryzyko dalszych uszkodzeń i często maskują przyczynę, która nadal generuje defekty.
Ulepszenie procesu redukujące przeróbki niewiele zmieni wydajność końcową (jednostki i tak były naprawiane), ale wyraźnie podniesie FPY, dlatego to FPY, a nie wydajność końcowa, jest właściwym wskaźnikiem do napędzania i mierzenia poprawy jakości.
Wydajność końcowa mówi, co wysłano; wskaźnik pierwszego przejścia mówi, jak naprawdę dobry jest twój proces.
Rozpocznij 1 000 jednostek w procesie. Przy inspekcji 120 nie przechodzi. Z nich 100 udanie przechodzi przeróbkę i zalicza przy drugiej próbie, a 20 zostaje zezłomowanych.
Wydajność końcowa liczy wszystkie dobre jednostki na końcu: 980 dobrych z 1 000 rozpoczętych, czyli 98%, liczba wyglądająca świetnie.
FPY liczy tylko te, które przeszły za pierwszym razem: 880 (1 000 minus 120, które nie przeszły przy pierwszej inspekcji) z 1 000, czyli 88%.
Sto jednostek po przeróbce, które wydajność końcowa chętnie zalicza jako dobre, to dokładnie te, które FPY wyklucza. 10-punktowa różnica między 98% a 88% to ukryta fabryka: 100 jednostek, które trzeba było naprawić.
Policz to w kosztach: jeśli każda przeróbka zajmuje 15 minut pracy wyspecjalizowanej, to 25 godzin zdolności produkcyjnej wydanej wyłącznie na poprawianie defektów w tej partii, niewidoczne w 98% wydajności końcowej.
Przemnóż to przez kolejne partie, a ukryta fabryka może pochłaniać pracę na zmianę.
Przykład pokazuje, dlaczego dwie liczby są lepsze niż jedna: wydajność końcowa uspokaja cię co do produkcji, podczas gdy FPY ujawnia obciążenie przeróbkami, którego inaczej byś nie zobaczył.
Używaj obu liczb do różnych celów. Wydajność końcowa jest właściwa do planowania produkcji i materiałów, ile sprzedawalnego produktu otrzymujesz z nakładów, co wpływa na koszty, zdolności i harmonogramowanie.
Wskaźnik pierwszego przejścia jest właściwy do poprawy jakości procesu, to metryka, która pozwala zmniejszać przeróbki i poprawiać zdolność do zrobienia dobrze za pierwszym razem, oraz ta, która reaguje, gdy usuniesz przyczyny źródłowe.
Dla procesów wieloetapowych kluczowe rozszerzenie to skumulowany wskaźnik pierwszego przejścia (RTY): iloczyn FPY każdego kroku.
Ponieważ FPY się mnożą, łańcuch kroków, które indywidualnie wydają się w porządku, może mieć fatalny ogólny RTY, pięć kroków po 95% FPY daje 0,95 do piątej potęgi, około 77%, co oznacza, że prawie jedna czwarta jednostek napotyka defekt gdzieś po drodze.
RTY to uczciwy wskaźnik całego procesu i jest znacznie bardziej pouczający niż wydajność pojedynczego kroku, dlatego w wielu programach poprawy jest to główna metryka jakości. Zobacz Wskaźnik pierwszego przejścia vs skumulowany wskaźnik pierwszego przejścia (RTY) dla tego wieloetapowego spojrzenia.
Ramka: śledź wydajność końcową, aby znać swoją produkcję, FPY, aby znać jakość przy pierwszym podejściu, a RTY, aby znać rzeczywiste zdrowie procesu end-to-end.
FPY jest blisko spójne ze duchem czynnika Jakości w OEE, który to stosuje jednostki dobre podzielone przez jednostki całkowite, a ścisła definicja czynnika Jakości w OEE liczy tylko jednostki dobrych-przy-pierwszym-przejściu, traktując jednostki po przeróbce jako straty tak jak robi to FPY.
To dlatego wydajność końcowa i OEE mogą opowiadać różne historie: proces może wysyłać większość wyjścia (wysoka wydajność końcowa), podczas gdy czynnik Jakości w OEE jest znacznie niższy, ponieważ tak wiele jednostek wymagało przeróbek.
Przeróbki uderzają też w OEE poza czynnikiem Jakości: ponowne przetwarzanie wadliwych jednostek pochłania czas maszyn i zdolności, obniżając czynnik Wydajności i kradnąc przepustowość, która mogłaby wytwarzać nowy produkt.
Tak więc duża luka między wydajnością a FPY to problem OEE podwójnie: utracona Jakość z powodu defektów i utracona Wydajność z powodu cykli przeróbek.
Podnoszenie FPY jest zatem jednym z najbezpośredniejszych sposobów na poprawę OEE, i wiąże się z eliminacją powtarzających się defektów poprzez działania korygujące, zamiast nieskończonego poprawiania.
Fabrico ujawnia ukrytą fabrykę, rejestrując straty związane z przeróbkami i defektami przeciwko bieżącemu OEE, a nie tylko wobec końcowego wyniku.
Zamiast uspokajającej liczby wydajności końcowej widzisz, ile jednostek wymagało przeróbek, gdzie i jaki to miał koszt w jakości i wydajności, luka, którą wydajność końcowa ukrywa.
To sprawia, że obciążenie przeróbkami staje się widoczne i mierzalne, więc jakość przy pierwszym przejściu staje się celem, który można wyznaczać i śledzić, zamiast kosztem ukrytym w pozornie zdrowej liczbie wydajności.
Zarezerwuj demo, aby zobaczyć swoje rzeczywiste FPY i przeróbki stojące za nim.
Wydajność końcowa liczy wszystkie jednostki, które są dobre na końcu, włączając te, które wymagały przeróbek, aby tam dotrzeć. Wskaźnik pierwszego przejścia liczy tylko jednostki, które przeszły prawidłowo za pierwszym razem, bez przeróbek. Wydajność końcowa wybacza przeróbki; FPY je ujawnia. Różnica między nimi to przeróbki.
Ponieważ ujawnia ukrytą fabrykę przeróbek, którą wydajność końcowa ukrywa. Wydajność końcowa może pozostać wysoka, podczas gdy proces wytwarza defekty, które są ciągle naprawiane. FPY nagradza tylko jakość przy pierwszym przejściu, co czyni go lepszą metryką do napędzania i mierzenia poprawy procesów.
Ukryta fabryka to wszystkie prace związane z przeróbkami, inspekcje, diagnozy, naprawy i ponowne testy wadliwych jednostek, które wydajność końcowa ukrywa, licząc jednostki po przeróbce jako dobre. Różnica między wydajnością końcową a FPY ją mierzy. Pochłania pracę, zdolności i czas, które nigdy nie pojawiają się w liczbie wydajności końcowej.
RTY to iloczyn wskaźników pierwszego przejścia każdego kroku w procesie wieloetapowym. Ponieważ wydajności kroków się mnożą, łańcuch indywidualnie przyzwoitych kroków może dać słaby ogólny RTY, pięć kroków po 95% daje około 77%, co czyni RTY uczciwą miarą zdrowia procesu end-to-end.
FPY jest zgodne z czynnikiem Jakości w OEE, który ścisłe liczy tylko jednostki dobre-przy-pierwszym-przejściu i traktuje przeróbki jako stratę. Przeróbki także obniżają czynnik Wydajności, pochłaniając zdolności. Duża luka między wydajnością a FPY obniża OEE zarówno przez Jakość, jak i Wydajność, więc podwyższanie FPY bezpośrednio podnosi OEE.
Zaloguj
Blog
