Kluczowe wnioski
Tak, i droga jest dobrze ugruntowana. Nie czynisz urządzenia konsumenckiego bezpiecznym, kupujesz ręczny terminal już certyfikowany do danej strefy i instalujesz na nim standardową aplikację utrzymaniową na Androida. Producenci tacy jak Ecom Instruments, BARTEC, i.Safe MOBILE i Aegex sprzedają smartfony i tablety z Androidem o klasie Zone 1 i Zone 2, które dla oprogramowania są zwykłymi urządzeniami Android. Decydujące pytanie przy krótkiej liście to, czy dostawca dostarcza prawdziwą natywną aplikację na Androida, a nie opakowanie przeglądarkowe zakładające środowisko biurkowe.
Trzy inne rzeczy muszą być prawdziwe. Aplikacja musi obsługiwać skanowanie QR lub kodów kreskowych zasobów i części, bo wpisywanie numeru wyposażenia w rękawicach to miejsce, w którym adopcja mobilna upada. Przepływ pracy musi móc trzymać zadanie za zatwierdzeniem lub warunkiem, tak aby pozwolenie na pracę było zaporą, a nie przypomnieniem. I potrzebujesz uczciwej odpowiedzi dotyczącej zachowania przy utracie sygnału. Fabrico dostarcza natywne aplikacje iOS i Android ze skanerami QR dla maszyn i części, zadaniami warunkowymi i przepływami zatwierdzania, i nie ma trybu offline, więc wymaga łączności w miejscu użycia.
W grę wchodzą dwie europejskie dyrektywy i są one rutynowo mylone. ATEX 2014/34/EU reguluje urządzenia wprowadzane na rynek i to na nią odnosi się certyfikat urządzenia. Dyrektywa 1999/92/EC, dyrektywa dotycząca miejsca pracy, reguluje pracodawcę i to ona obliguje do klasyfikacji obszarów oraz sporządzenia dokumentu ochrony przed wybuchem. Poza UE schemat IECEx pełni podobną funkcję międzynarodowo. Naszym punktem odniesienia w kwestii samej klasyfikacji jest przewodnik po klasyfikacji obszarów zagrożonych według ATEX i IECEx.
Dla gazów, oparów i mgieł strefy to Zone 0, gdzie atmosfera wybuchowa występuje stale, przez długie okresy lub często, Zone 1, gdzie prawdopodobnie wystąpi okazjonalnie podczas normalnej pracy, oraz Zone 2, gdzie nie występuje prawdopodobnie w normalnej pracy i byłaby krótkotrwała, gdyby się pojawiła. Dla palnego pyłu odpowiedniki to Zone 20, 21 i 22. Kategorie urządzeń przypisują się do nich: kategoria 1 dla Zone 0 i 20, kategoria 2 dla Zone 1 i 21, kategoria 3 dla Zone 2 i 22.
Koncept mający znaczenie dla urządzeń ręcznych to iskrobezpieczeństwo, oznaczane Ex ia lub Ex ib, które ogranicza energię elektryczną i termiczną dostępną w urządzeniu, tak aby ani iskry, ani gorące powierzchnie nie mogły zapalić atmosfery. Certyfikowane urządzenia ręczne mają też klasę temperaturową, T1 do T6, przy czym T6 jest najbardziej ograniczająca z maksymalną temperaturą powierzchni 85 stopni Celsjusza. Twoja służba bezpieczeństwa określi strefę, grupę gazu lub pyłu oraz klasę temperaturową. To to określenie, a nie funkcja oprogramowania, determinuje, które urządzenia możesz kupić.
Nic z tego nie podlega negocjacji przez dział zakupów, i to jest punkt, który kupujący najczęściej pomijają. Ocena CMMS w zakładzie strefowym ma twardą zewnętrzną granicę narzuconą przez dokument ochrony przed wybuchem i oprogramowanie musi zmieścić się w jej ramach.
1. Natywna aplikacja Android działająca na certyfikowanym sprzęcie. Prawie każdy ręczny terminal z oceną Zone 1 i Zone 2 dostępny na rynku działa na Androidzie. Jeśli dostawca faworyzuje iOS lub dostarcza responsywną stronę WWW i nazywa ją mobilną, zakład albo nie może używać jej w strefie wcale, albo technicy wrócą do zapisywania na papierze i późniejszego przepisywania, czyli do trybu awarii, który chcieliście wyeliminować przez oprogramowanie.
2. Skanowanie, nie pisanie. Certyfikowane ręczne urządzenia mają mniejsze ekrany niż telefon konsumencki, grubsze obudowy i są używane w rękawicach. Identyfikacja wyposażenia musi być przez skan. Kod QR na maszynie, który otwiera jej historię, dokumenty i otwarte zlecenia pracy, eliminuje największe źródło błędnego wprowadzania danych o wyposażeniu.
3. Zamykanie dostępu przez pozwolenia za pomocą zadań warunkowych i zatwierdzeń. Pozwolenie na prace gorące, test gazowy czy zaświadczenie o izolacji to warunek wstępny, nie notatka. CMMS, który może wymagać kroku zatwierdzenia zanim zadanie będzie mogło być rozpoczęte, lub uczynić kolejne kroki zależnymi od wcześniejszej odpowiedzi, zakoduje procedurę w narzędziu. CMMS, który może tylko dołączyć PDF, zostawia procedurę w pamięci osoby.
4. Uczciwe zachowanie na krawędzi zasięgu. Obszary strefowe często mieszczą się wewnątrz konstrukcji metalowych, poniżej poziomu terenu lub w miejscach, gdzie łączność bezprzewodowa nigdy nie była priorytetem. Zapytaj każdego dostawcę wprost, co robi aplikacja, gdy połączenie spada. Niektóre trzymają lokalny cache, inne nie. Fabrico nie trzyma, więc w implementacji Fabrico sensowny wzorzec to zasięg przy stanowisku pracy, albo przygotowanie i zamknięcie przy granicy strefy, a sama praca wykonywana z wydrukowanego pozwolenia. To jest uzasadniony projekt, ale powinien być decyzją, a nie niespodzianką w dniu uruchomienia.
Pytanie 9 to to, które się zwraca. W zakładzie strefowym duża część prac przeglądowych narzucona jest datą certyfikatu, a nie czasem pracy, i śledzenie tych dat w arkuszu kalkulacyjnym to sposób, w jaki zakłady kończą z przeterminowanym wyposażeniem w aktywnej strefie.
Klasyfikacja obszarów zagrożonych jest znacznie bardziej rozpowszechniona, niż sugeruje to nazwa. Odnosi się do produkcji chemicznej i powłok, przemysłu naftowego i gazowego, obsługi rozpuszczalników farmaceutycznych opisywanej w naszym przewodniku CMMS dla przemysłu farmaceutycznego, oraz długiej listy operacji związanych ze strefami pyłowymi, które zaskakują ludzi: mielenie mąki, obsługa cukru, obróbka drewna, lakierowanie proszkowe, przetwarzanie proszków metalicznych, pasze dla zwierząt i magazynowanie ziarna. Piekarnia z silosem na mąkę ma wewnątrz strefę Zone 20 lub 21 tak samo pewnie, jak magazyn rozpuszczalników ma Zone 1.
Jeśli większość zakładu nie jest strefowa, a jedynie jedno miejsce jest sklasyfikowane, nie pozwól, aby wyjątek projektował cały system. Wybierz rozwiązanie na poziomie wymagań zakładowych i zweryfikuj, że obszar strefowy jest w nim możliwy do obsłużenia. To praktyczna kolejność działań.
Fabrico to połączona platforma CMMS i OEE z natywnymi klientami iOS, Android i web, więc instaluje się na terminalach Ex z Androidem używanych w zakładach strefowych. Zawiera skanery QR dla maszyn i części, rejestr maszyn przechowujący dokumenty i pełną historię dla każdego zasobu, zadania warunkowe i przepływy zatwierdzeń mogące zablokować zlecenie za krokiem pozwolenia, tryb awaryjny i reaktywny z rejestracją czasu reakcji, planowanie corocznych przeglądów prewencyjnych oraz obsługę zmian roboczych.
Pod względem zgodności posiada certyfikaty ISO 27001, ISO 9001 i ISO/IEC 20000-1, jest hostowane w regionie AWS w UE, z celem czasu odtworzenia (RTO) 4 godziny i celem punktu odtworzenia (RPO) 4 godziny. Konfiguracja po stronie CMMS jest wyceniana na 3 dni pracy ze strony Fabrico, obejmujące konfigurację, użytkowników, role i masowy import rejestru zasobów. Podłączanie maszyn do OEE to odrębne zadanie, którego tempo zależy od twojego wyposażenia i dostępu do linii, a nie od oprogramowania, więc traktuj te dwa harmonogramy oddzielnie przy planowaniu.
Ograniczenie, które trzeba uczciwie rozważyć: Fabrico nie ma trybu offline. W zakładzie, gdzie sklasyfikowane obszary nie mają zasięgu bezprzewodowego i nie mogą go uzyskać, jest to realne ograniczenie tego, gdzie tablet może być używany, i warto to ustalić przed zobowiązaniem, a nie po.
Rozważmy zakład powłokowy: 90 pracowników, jedno pomieszczenie do mieszania rozpuszczalników sklasyfikowane jako Zone 1, magazyn beczek sklasyfikowany jako Zone 2, a pozostałe 80 procent hali niesklasyfikowane. Utrzymanie działa z wykorzystaniem wspólnej skrzynki mailowej i tablicy.
Naive plan to zakup terminali Ex dla całego zespołu. To drogie rozwiązanie. Tylko dwóch techników rutynowo wchodzi do pomieszczenia Zone 1 i wchodzi na podstawie pozwolenia, co oznacza, że ktoś już stoi na granicy ze schowkiem/clipboardem.
Plan proporcjonalny to standardowe odporne urządzenia z Androidem dla ośmioosobowego zespołu, dwa certyfikowane terminale Zone 1 współdzielone z punktu ładowania na granicy strefy, kody QR na każdym zasobie, w tym tych wewnątrz strefy, oraz konfiguracja pozwoleń jako kroku zatwierdzającego, tak aby zlecenie w pomieszczeniu mieszania nie mogło być rozpoczęte w systemie, dopóki pozwolenie nie zostanie podpisane. Daty wygaśnięcia certyfikatów dla sprzętu Ex trafiają do rejestru zasobów jako pola niestandardowe z przypisanym zadaniem harmonogramowym, więc odnowienia są generowane automatycznie, zamiast polegać na pamięci.
W rezultacie dwa najtrudniejsze wymagania, dyscyplina pozwoleń i śledzenie certyfikatów, są spełnione przez konfigurację, a nie przez wydatki sprzętowe, i budżet na certyfikowane urządzenia obejmuje dwa egzemplarze zamiast ośmiu. Ten wzorzec, niewielka liczba certyfikowanych urządzeń na granicy plus skanowanie i blokady w oprogramowaniu, sprawdza się w większości zakładów z jedną strefą.
Nie, nie jako reguła ogólna. Zone 2 wymaga urządzeń kategorii 3, a standardowy telefon konsumencki nie posiada takiej certyfikacji, więc wniesienie go jest naruszeniem własnego dokumentu ochrony przed wybuchem, nawet jeśli atmosfera zwykle nie występuje. Niektóre zakłady dopuszczają urządzenia konsumenckie w Zone 2 tylko na podstawie konkretnej pisemnej oceny ryzyka i pozwolenia potwierdzającego brak gazu. To decyzja waszej służby bezpieczeństwa, nigdy działu zakupów ani dostawcy oprogramowania.
Nie. Jeśli technicy rejestrują pracę przy stanowisku pracy poza obszarem sklasyfikowanym, certyfikowany sprzęt nie jest potrzebny. Kosztem jest przepisywanie: prace są rejestrowane z pamięci na koniec zmiany, co obniża dokładność danych o czasie trwania i przyczynie. To właśnie na tych danych opierają się analizy MTTR, MTBF i przestojów, więc oszczędność na sprzęcie pojawi się później jako słabsza analiza.
Nie. ATEX 2014/34/EU obejmuje urządzenia i systemy ochronne, czyli produkty fizyczne. Oprogramowanie nie jest certyfikowane w ramach ATEX i żaden dostawca nie może dostarczyć certyfikatu ATEX dla aplikacji. Certyfikowany jest terminal, na którym aplikacja działa. Traktuj wszelkie twierdzenia o certyfikowanym oprogramowaniu ATEX jako co najwyżej nieporozumienie.
Jako pola strukturalne w rekordzie zasobu, a nie jako notatka czy załącznik. Strefa, grupa gazu lub pyłu, klasa temperaturowa, kategoria urządzenia, numer certyfikatu i data wygaśnięcia certyfikatu powinny być oddzielnymi polami, bo tylko wtedy można je raportować. Najbardziej użyteczny raport w zakładzie strefowym to lista urządzeń Ex, których certyfikaty wygasają w ciągu następnych 90 dni, taki raport jest niemożliwy, jeśli dane żyją wewnątrz plików PDF.
Tak, ponieważ dane OEE zwykle pochodzą z systemu sterowania, a nie od osoby w strefie. Gdy sygnał pobierany jest z PLC, ścieżka danych zwykle już wychodzi poza obszar sklasyfikowany. Gdy maszyna nie ma użytecznego sygnału PLC, należy określić czujnik lub rozwiązanie kamerowe dla strefy tak jak inne urządzenie, co jest decyzją instrumentacyjną podejmowaną ze służbą bezpieczeństwa. Zobacz przewodnik OEE dla produkcji jak samą kalkulację zbudować.
Jeśli chcesz przetestować aplikację Android na własnym certyfikowanym modelu przed zobowiązaniem, umów demo i podaj, jakiego urządzenia używasz.
Ostatnia aktualizacja: 7 sierpnia 2026.
Zaloguj
Blog
