Najważniejsze wnioski
Krótka odpowiedź: „Defekt” i „sztuka wadliwa” brzmią zamiennie, ale w kontekście jakości oznaczają różne rzeczy, a ich mylenie zniekształca metryki. Defekt to pojedyncza niezgodność, jedna wada.
Sztuka wadliwa to cała jednostka uznana za nieakceptowalną, niezależnie od liczby defektów. Sztuka z trzema zadrapaniami ma trzy defekty, ale jest jedną sztuką wadliwą.
To ma znaczenie, ponieważ niektóre metryki liczą defekty (ile wad), inne liczą sztuki wadliwe (ile złych jednostek), i odpowiadają na różne pytania. Dla metryk, które to zasilają, zobacz wydajność vs wskaźnik złomu.
Defekt to pojedynczy przypadek niezgodności, konkretny sposób, w jaki wyrób nie spełnia wymogu. Zadrapanie na polakierowanej płycie to defekt. Brak etykiety to defekt. Wymiar poza tolerancją to defekt.
Kluczowe jest to, że defekt liczy się na wystąpienie: jedna sztuka może mieć wiele defektów, z których każdy jest odrębną niezgodnością.
Liczenie defektów odpowiada na pytanie, ile rzeczy jest nie tak, co jest użyteczne, gdy zależy ci na całkowitym obciążeniu niezgodnościami, na przykład gdy na jednej sztuce często pojawia się kilka drobnych wad i chcesz śledzić i zmniejszać ich łączną liczbę, a nie tylko to, czy sztuka przeszła czy nie.
Sztuka wadliwa, czyli jednostka wadliwa, to cały wyrób, który nie spełnia wymagań i jest z tego powodu nieakceptowalny, bez względu na liczbę pojedynczych defektów, które spowodowały taką ocenę.
Sztuka z jednym krytycznym defektem jest jedną sztuką wadliwą; sztuka z pięcioma drobnymi defektami nadal jest jedną sztuką wadliwą.
Liczenie sztuk wadliwych odpowiada na pytanie, ile złych sztuk wyprodukowaliśmy, co bezpośrednio wiąże się z ilością złomu, przeróbek i doświadczeniem klienta.
Sztuka to przedmiot, który wysyłasz, sprzedajesz lub wyrzucasz, więc dla większości metryk skoncentrowanych na wyniku istotna jest sztuka jako jednostka przejścia lub niepowodzenia, a nie wewnętrzny bilans wad.
Różnica to nie pedanteria; zmienia, którą metrykę i które narzędzie statystyczne zastosujesz.
Jeśli liczysz defekty, pracujesz z niezgodnościami na sztukę, a właściwe wykresy kontrolne to te dla liczby defektów (wykresy c i u w statystycznej kontroli procesu).
Jeśli liczysz sztuki wadliwe, pracujesz z odsetkiem złych sztuk, a właściwe wykresy to wykresy dla sztuk wadliwych (wykresy p i np).
Wybierz niewłaściwą ramę, a dane wprowadzą w błąd: śledzenie tylko sztuk wadliwych ukrywa, że sztuki gromadzą coraz więcej drobnych wad, dopóki nadal przechodzą, podczas gdy śledzenie tylko defektów może ukryć, ile faktycznie było niesprzedawalnych sztuk.
Pytanie, które zadajesz, determinuje, co liczysz.
Zmiana produkuje 500 polakierowanych płyt. Inspekcja znajduje 90 pojedynczych wad, zadrapań, smug, miejsc z cienką warstwą, rozmieszczonych po sztukach. Jednak te 90 defektów nie rozkłada się równomiernie po jednej na płytę: występują na 30 płytach, niektóre z jedną wadą, kilka z trzema lub czterema.
Dane więc opowiadają dwie historie. Defekty: 90 niezgodności, wskaźnik 90 na 500 sztuk, czyli 0,18 defektu na płytę. Sztuki wadliwe: 30 nieakceptowalnych płyt, wskaźnik sztuk wadliwych 6%.
Jeśli raportujesz tylko 6% sztuk wadliwych, nie zauważysz, że jakość pogarsza się w kierunku sztuk z wieloma wadami; jeśli raportujesz tylko 90 defektów, zaciemniasz fakt, że 470 płyt było zupełnie w porządku.
Potrzebujesz obu liczb, by zobaczyć pełny obraz, i nie możesz mylić jednej z drugą.
Śledź sztuki wadliwe, gdy najważniejszy jest wynik, ilość złomu, przeróbek, wydajność, jakość odbierana przez klienta, ponieważ to sztuka, przejście lub nie, jest tym, co jest wysyłane lub wyrzucane.
Śledź defekty, gdy chcesz zrozumieć obciążenie i źródła niezgodności, szczególnie tam, gdzie na jednej sztuce normalne jest wiele drobnych wad i dążysz do ich ograniczenia, zanim spowodują one, że sztuka stanie się wadliwa.
W praktyce dojrzałe systemy jakości obserwują oba: sztuki wadliwe dla wyniku końcowego, defekty dla wczesnego, szczegółowego sygnału, gdzie problemy się koncentrują.
Błędem jest zlepianie ich w jedną luźną liczbę nazwaną „jakością” i utrata zdolności odróżnienia problemu z wadami od problemu z wadliwymi sztukami.
Współczynnik jakości w OEE działa na poziomie sztuk wadliwych, nie defektów: liczy sztuki dobre wobec niedobrych, ponieważ OEE mierzy, ile wyprodukowałeś nadającego się do sprzedaży wyjścia.
Sztuka z trzema defektami odejmuje jedną sztukę od liczby dobrych, tak samo jak sztuka z jednym defektem. OEE interesuje, czy sztuka jest akceptowalna, nie ile ma wad.
To sprawia, że sztuka wadliwa jest właściwą jednostką rozliczeniową dla wydajności i złomu leżących u podstaw OEE.
Ale dane na poziomie defektów są wciąż cenne: śledzenie defektów często daje najwcześniejsze ostrzeżenie, że wskaźnik sztuk wadliwych, a więc współczynnik jakości OEE, może zacząć się pogarszać.
Fabrico liczy sztuki dobre kontra niedobre w punkcie produkcji, widok na poziomie sztuki wadliwej, który zasila współczynnik jakości w trybie rzeczywistym OEE oraz wskaźniki złomu i wydajności z tym związane.
Trendując ten wynik w czasie i wiążąc odrzuty z kodami przyczyn, pomaga też uwidocznić wzorce defektów budujące się poniżej, powtarzającą się wadę, która przesuwa kolejne sztuki na stronę wadliwych.
Wynik i wczesny sygnał w jednym miejscu. Zarezerwuj demo, aby zobaczyć, jak jakość na poziomie sztuki napędza twoje OEE.
Defekt to pojedynczy przypadek niezgodności, jedna wada na sztuce. Sztuka wadliwa to cała jednostka, która nie spełnia wymagań, bez względu na liczbę defektów. Jedna sztuka może mieć kilka defektów, ale liczy się jako jedna sztuka wadliwa.
Tak. Pojedyncza sztuka z na przykład trzema zadrapaniami ma trzy defekty, ale liczona jest jako jedna sztuka wadliwa. Liczba defektów to liczba niezgodności; liczba sztuk wadliwych to liczba nieakceptowalnych jednostek.
Bo stosuje się różne wykresy. Liczenie defektów (niezgodności) używa wykresów c i u; liczenie sztuk wadliwych (złych jednostek) używa wykresów p i np. Użycie niewłaściwego wykresu do tego, co liczysz, łamie założenia statystyczne.
Śledź sztuki wadliwe dla metryk wynikowych, takich jak złom, wydajność i jakość dostarczana klientowi, ponieważ to sztuka jest tym, co się wysyła. Śledź defekty, aby zrozumieć obciążenie i źródła niezgodności. Dojrzałe systemy obserwują oba: sztuki wadliwe dla wyniku, defekty dla wczesnego sygnału.
Współczynnik jakości w OEE liczy sztuki wadliwe, dobre sztuki kontra niedobre, ponieważ mierzy wyjście nadające się do sprzedaży. Sztuka jest albo akceptowalna, albo nie, niezależnie od liczby defektów, które zawiera. Dane na poziomie defektów wciąż są użyteczne jako wczesne ostrzeżenie pod spodem.
Zaloguj
Blog
