Kluczowe wnioski
Krótka odpowiedź: Popyt zależny i niezależny to dwa podstawowe typy popytu, a różnica między nimi decyduje, czy należy go prognozować, czy obliczać.
Popyt niezależny pochodzi z zewnątrz, od klientów zamawiających wyroby gotowe, i nie można go niczym zastąpić ani od niego wyprowadzić, więc trzeba go prognozować.
Popyt zależny jest pochodny od zapotrzebowania na inny element: zapotrzebowanie na komponent zależy od tego, ile jego produktu nadrzędnego planujesz wyprodukować, więc można je obliczyć, a nie prognozować. Prognozuj niezależne; oblicz zależne.
To rozróżnienie jest fundamentem MRP. O systemie planowania, którego to dotyczy, przeczytasz w ERP vs MRP.
Popyt niezależny to popyt, który pochodzi spoza operacji i nie można go wyprowadzić z zapotrzebowania na żaden inny element, stoi samodzielnie.
Klasycznym przykładem jest wyrób gotowy zamawiany przez zewnętrznych klientów: ile jednostek klienci kupią determinuje rynek, a nie jakiekolwiek wewnętrzne obliczenie, więc jest to popyt niezależny.
Ponieważ nie ma nic, z czego można by go wyprowadzić, popyt niezależny trzeba prognozować, przewiduje się go na podstawie historii, sygnałów rynkowych i osądu, akceptując niepewność towarzyszącą każdej prognozie.
Popyt niezależny jest z natury niepewny i ciągły; zarządzanie nim sprowadza się do dokładności prognoz i zabezpieczeń chroniących przed błędem prognozy.
To popyt, który wpływa do systemu ze strony klienta, punkt wyjścia, od którego oblicza się wszystko dalej w dół procesu.
Popyt zależny to popyt, który jest pochodną zapotrzebowania na inny element, jego produkt nadrzędny.
Komponent, podzespołówka lub surowiec jest potrzebny tylko dlatego, że produkuje się coś, w co on wchodzi, więc jego zapotrzebowanie zależy bezpośrednio od planu produkcji tego produktu nadrzędnego.
Jeżeli planujesz zbudować 100 rowerów, potrzebujesz 200 kół, popyt na koła nie jest prognozowany, jest obliczany na podstawie planu produkcji rowerów i listy materiałowej.
To kluczowa cecha: popyt zależny można obliczyć precyzyjnie, a nie prognozować, ponieważ wynika deterministycznie z zapotrzebowania produktu nadrzędnego i listy materiałowej.
Popyt zależny ma tendencję do występowania w zrywach (skokowo: rośnie przy montażu produktu nadrzędnego, a poza tym jest zerowy), a zarządzanie nim polega na obliczeniach i właściwym harmonogramowaniu, nie na prognozowaniu, precyzyjnie obliczasz, czego i kiedy potrzeba.
Czyste rozróżnienie i najważniejszy jego skutek jest następujący: popyt niezależny trzeba prognozować, popyt zależny należy obliczać.
Ponieważ popyt niezależny nie ma produktu nadrzędnego, z którego można by go wyprowadzić, jedyną opcją jest prognoza, wraz z całą wynikającą z niej niepewnością.
Ponieważ popyt zależny wynika deterministycznie z planu produktu nadrzędnego i listy materiałowej, można go obliczyć dokładnie i właśnie to należy robić, prognozowanie jego oddzielnie byłoby niepotrzebne i podatne na błędy.
To podstawowa idea stojąca za planowaniem potrzeb materiałowych: nie prognozujesz zapotrzebowania na komponenty jeden po drugim; prognozujesz (lub przyjmujesz zamówienia na) wyroby gotowe o popycie niezależnym, a potem eksplodujesz listę materiałową, by obliczyć całe zależne zapotrzebowanie na komponenty.
Traktowanie popytu zależnego jakby był niezależny i prognozowanie komponentów oddzielnie to klasyczny, kosztowny błąd, który MRP eliminuje.
Firma produkuje rowery. Same rowery mają popyt niezależny, klienci zamawiają je w oparciu o rynek, więc firma musi prognozować, ile rowerów sprzeda. Załóżmy, że prognoza i zamówienia przewidują 100 rowerów w następnym miesiącu.
Komponenty, koła, ramy, łańcuchy, pedały, mają popyt zależny: ich zapotrzebowanie nie jest prognozowane, lecz obliczane na podstawie planu produkcji rowerów i listy materiałowej. 100 rowerów potrzebuje 200 kół, 100 ram, 100 łańcuchów, 200 pedałów, obliczone dokładnie, nie przewidywane.
Firma prognozuje tylko popyt niezależny (rowery) i oblicza całe popyty zależne (komponenty) na jego podstawie. Gdyby zamiast tego próbowała oddzielnie prognozować popyt na koła, wprowadziłaby zbędne błędy i prawdopodobnie dopasowanie kół do rowerów byłoby nieprawidłowe.
Prognozuj produkt nadrzędny; oblicz komponenty.
To rozróżnienie stanowi całą koncepcyjną podstawę planowania potrzeb materiałowych.
MRP działa właśnie dlatego, że popyt zależny da się obliczyć: zaczynasz od głównego harmonogramu produkcji wyrobów gotowych (popyt niezależny, prognozowany lub wynikający z zamówień), eksplodujesz go przez listy materiałowe, by obliczyć wymagania brutto dla każdego komponentu (popyt zależny), bilansujesz z zapasami i planujesz zamówienia w czasie.
Cała logika opiera się na rozpoznaniu, że nie powinno się prognozować komponentów, lecz wyprowadzać je z planu nadrzędnego.
Przed wprowadzeniem MRP operacje często prognozowały popyt na komponenty niezależnie, utrzymując nadmiar niektórych części i brak innych, ponieważ komponenty nie były powiązane z rzeczywistym planem produkcji produktów nadrzędnych.
Przełom MRP polegał na traktowaniu popytu zależnego jako zależnego, obliczanego z planu nadrzędnego, dlatego zrozumienie tego rozróżnienia jest kluczowe dla pojmowania, jak działa nowoczesne planowanie.
To rozróżnienie łączy się z OEE poprzez plan produkcji, względem którego obliczany jest popyt zależny.
Popyt zależny jest wyprowadzany z głównego harmonogramu produkcji, a harmonogram ten jest wykonalny tylko wtedy, gdy hala produkcyjna faktycznie może produkować w założonym tempie, co zależy od OEE.
Jeśli linia pracuje znacznie poniżej założonej wydajności, produkcja produktu nadrzędnego nie zostanie zrealizowana zgodnie z planem, a obliczenia popytu zależnego, które determinowały zamawianie komponentów, przestaną odpowiadać rzeczywistości, to ta sama różnica między przepustowością a wydajnością, o której mowa przy planowaniu skończonym vs nieskończonym.
Komponenty przychodzą z myślą o tempie montażu, którego linia nie jest w stanie osiągnąć, albo harmonogram się opóźnia i starannie zaplanowane terminy popytu zależnego tracą znaczenie.
Ugruntowanie głównego harmonogramu w rzeczywistej, skorygowanej o OEE zdolności produkcyjnej to to, co sprawia, że elegancka zasada „obliczaj, nie prognozuj” dla popytu zależnego działa w praktyce.
Fabrico dostarcza rzeczywistą informację o zdolności produkcyjnej, której harmonogram produkcji, a więc też wszystkie obliczenia popytu zależnego na niej oparte, musi przestrzegać.
Mierząc rzeczywistą dostępność, wydajność i jakość, pokazuje, czy linia naprawdę może produkować w tempie, które przyjęto w głównym harmonogramie, dzięki czemu plan produkcji nadrzędnej, który napędza zapotrzebowanie na komponenty, jest realistyczny, a nie optymistyczny.
Gdy harmonogram jest osadzony w rzeczywistym OEE, obliczenia popytu zależnego odpowiadają temu, co faktycznie dzieje się na hali. Zarezerwuj demo, by oprzeć plan produkcji na rzeczywistej zdolności produkcyjnej.
Popyt niezależny pochodzi od zewnętrznych klientów i nie można go wyprowadzić z niczego innego, więc trzeba go prognozować. Popyt zależny jest pochodną zapotrzebowania na inny element (jego produkt nadrzędny) i można go obliczyć. Wyroby gotowe zwykle mają popyt niezależny; ich komponenty mają popyt zależny.
Ponieważ wynika deterministycznie z planu produkcji produktu nadrzędnego i listy materiałowej. Jeśli planujesz wyprodukować 100 produktów, możesz dokładnie obliczyć, ile każdego komponentu potrzebujesz. Oddzielne prognozowanie komponentów wprowadziłoby niepotrzebne błędy.
Wyroby gotowe sprzedawane klientom zewnętrznym zwykle mają popyt niezależny, napędzany przez rynek i niewyprowadzalny z niczego innego, więc trzeba go prognozować. Komponenty, które wchodzą w ich skład, mają popyt zależny, obliczany z planu wyrobu gotowego.
To podstawa MRP. MRP prognozuje lub przyjmuje zamówienia na wyroby gotowe (popyt niezależny), a następnie eksploduje listy materiałowe, aby obliczyć zapotrzebowanie na komponenty (popyt zależny). Cała logika opiera się na obliczaniu popytu zależnego zamiast jego prognozowania.
Tak. Komponent może mieć popyt zależny związany z produkcją oraz popyt niezależny jako część serwisowa lub zamienna sprzedawana oddzielnie. Takie elementy wymagają zarówno obliczonego zapotrzebowania produkcyjnego, jak i prognozy na niezależny popyt serwisowy.
Zaloguj
Blog
